discjavit
/-à-/
dis|cja|vit
[BF, FÛ]
-
s.m.
dam, consecuence negative:
se ancja pâs cui nimîs l'avès di fâ, / la fasi pûr, ma cun discjavit tâl, / che in dura servitût devi penâ (Zuan Josef Busiç, La Eneide di Virgjili)
Sin. dam
, vuast
, mâl
, difiet
, discapit