cuvierti
/-èr-/
cu|vier|ti
[FO]
-
s.m.
viôt cuviert
:
la stangjada, il cuvierti, / la muraia sdrumada, il meluçâr sradisât (Lucina Dorigo, Fradi);
al à vierta la cassa e si è tirât sot la cassa, dentri ta la cassa; l'à tirât jù il cuvierti, l'è restât sot alì (Lina Giacomuzzi, La storia se al è pi grant il puint o la providensa)
-
s.m.
(loc.)
toc plac di metal, o in câs di altri materiâl, che si pues meti e gjavâ par taponâ o distaponâ citis, pignatis, contignidôrs e v.i.
Sin. tapon
, cuviercli
, covertorie