cuviertele /-tè-/ cu|vier|te|le [BF]
-
s.f.
struture che e tapone, che e sta difûr, parsore di alc, che lu involuce:
un balon vêr, cu la cuviartele a blecs di corean, ben taiâts e cusîts fra lôr (Giovanni Miani, Il balon)
Var. covertele -
s.f.
scuse, reson false che e covente a platâ la reson vere
Sin. scuse , pretest , cuvierte , cuviertine