cop2  /-ò-/  cop  [FO]

  1. s.m. grande sedon, pal solit di metal, une vore ingjavade, cuntun mani lunc, par cjapâ licuits di citis o cjaldîrs:  lis feminis pe fam a jevavin dal jet a dute gnot a cirîsi tal armâr un toc di pan vanzât che a crugnavin cuntun flât di aghe cjolte tal cjaldîr cul cop (Alan Brusini, Come tai romançs); e ogni muart al va cjase sô dulà che la famee e à di vê prontât i cjaldîrs di ram plens di aghe e cuntun cop di ram par che i muarts a puedin bevi: se no si metin a sdrondenâ sù dut (Sandri Carrozzo, La gnot dai muarts)
    Sin. cjace2
    Cfr. mignestri1
    1. cuantitât di licuit tignude dentri in chê sorte di sedon:  une sere, dopo cene, si voltà viers la fie par fevelâi, ma chê si jevà sù par lâ a bevi un cop tai cjaldîrs, cence cjalâle (Maria Forte, La fie çuete)
      Sin. cjace2
  2. s.m. [BF] part taronde e ingjavade dal cjapiel
    Sin. cube , cope1
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl