calade  /-à-/  ca|la|de  [CO]

  1. s.f. il lâ jù, il vignî jù, te altitudin, te latitudin, te intensitât, tal valôr, te cuantitât e v.i.:  la calada dei Longobarts (altris barbars del Nord vignûts jù nel 568) (Federigo Comelli, Il me paîs); dal 1983 indenant al veve misurât une calade dal consens eletorâl tes elezions aministrativis e politichis che al veve frontadis (Adrian Cescje, Memoriis di politiche linguistiche); i gjestôrs di bars e ristorants […] a previodin une calade dai lôr vuadagns (Alessio Potocco, Spagnolet "blindât" par leç in Slovenie)
  2. s.f. part di alc che e ven injù:  nol podeve crodi […] che il sassin al fos lât ator pal paîs, a dîs di gnot, cuntune scjale di passe sîs metris. Salacor al podeve seisi molât jù pes caladis des gornis?! (Roberto Ongaro, Cretevierte)
  3. s.f. ande tal fevelâ, maniere di pronunziâ:  la lenghe di cuant che al jere frut, cun chê calade particolâr, cussì diferente di chê des altris valadis, cussì dolce (Giovanni Pillinini, La cjase dai vons)
    Sin. acent , inflession , cadence , gorghe , ghenghe1 , gnagnare2
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl