buerin /-ìn/ bue|rin [CO]
-
s.m.
aiar che al sofle di Nordest:
il vint dominant al è Siroc (S. Ov.) e Buerin (N. E.) (Giuseppe Ferdinando del Torre, Il contadinel. Lunari par l'an 1865);
il maistri intant veva cessât di soflâ; e zirant par buerin, veva jevât una levantera, che si faseva infuriada (Federigo Comelli, Il me paîs)
Var. borin
Cfr. buere , aiar1 , vint