brustulîsi
brus|tu|lî|si
[CO]
-
v.pron.tr.
brustulî alc di se stes o alc par se stes, viôt brustulî
Sin. brusinâsi
, brustulâsi
-
v.pron.intr.
scjaldâsi, cueisi o jessi sometût ae azion dal fûc fin scuasi a brusâsi:
lis cuaiis si son brustulidis in maniere che fasevin gumitiç nome che a sintî l'odôr (Arturo Feruglio, El lunis di Titute Lalele)
Sin. brusinâsi
, brustulâsi
-
v.pron.intr.
(fig.)
sintî cjalt, cjapâ cjalt, ancje cjapâ soreli:
feminis e omps che si brustulissin tal savalon in bore (Giannino Angeli, Istât)
Sin. brusinâsi
, brustulâsi
, rustîsi
Cfr. brusâsi
, scotâsi