brustulâsi
brus|tu|lâ|si
[CO]
-
v.pron.tr.
brustulâ alc di se stes o alc par se stes, viôt brustulâ
Sin. brusinâsi
, brustulîsi
-
v.pron.intr.
scjaldâsi, cueisi o jessi sometût ae azion dal fûc fin scuasi a brusâsi:
man man che [la renghe] si brustule, i sclipigns a saltin dapardut, sparniçant un odôr di brusadiç (Anellina Colussi, Ricuardant il prin dì di Coresime)
Sin. brusinâsi
, brustulîsi
-
v.pron.intr.
(fig.)
sintî cjalt, cjapâ cjalt, ancje cjapâ soreli:
a stan dut in grumuiut / dongje il fûc a brustulâsi, / che si sintin freit pardut (Popolâr, Vie pe Istât chês fantacinis - Il Strolic furlan pal 1944);
lis splazis e lis rivis dai flums si jemplin di cjar pronte a brustulâsi (Serena Fogolini, Plui furlan in Rai, ducj dacuardi. Dopo de mozion, cumò si spietin i fats)
Sin. brusinâsi
, brustulîsi
, rustîsi
Cfr. brusâsi
, scotâsi