brodegon  /-òn/  bro|de|gon  [BF]

  1. s.m. [] cui che intune cusine al à di lavâ pignatis e plats e in câs di dâ une man in maniere gjeneriche
    Sin. svuatar , laveplats
  2. s.m. cui che mangjant si sporcje, in gjenar lassant colâ licuits o semilicuits de bocje
  3. s.m. (fig.) cui che al fâs alc mâl, cun pocje precision, ancje sporcjant
    Sin. pastrocjon , pristrignot , sdavàs , sdavasson , dissipevore , dissipevoris , dissipemistîr , dissipemistîrs