bracâ bra|câ [CO]
-
v.intr.
dal brac, o in câs di altri cjan, suspirâ vuicant, soredut cuant che al cjate il salvadi:
un cjan al à baât tun curtîf e pi innà un altri a i à rispundût, e inmò cjans a brachin (Novella Cantarutti, I cjans di not)
Sin. brachizâ
Cfr. ciulâ , vuicâ -
v.tr.
(ancje fig.)
lâ daûr di un animâl o di cdn. cirint di cjatâlu e di cjapâlu:
i todescs […] lu brachin pai cuei lenti ator, di pieris e sterps, i train (Ivano Urli, Storie di Min)
Sin. brachizâ