boghe2 /bò-/ bo|ghe [BF]
-
s.f.
(loc.)
ancje cun iniz. maiusc., figure imagjinarie che e fâs pôre ai fruts, che e puarte vie i fruts triscj:
cuant che un frutin al friçave, a ur disevin: "Se no tu duarmis a ven la Mari da Gnot ve!" O ancje: "E ven ben la Boghe a puartâti vie." (Popolâr - Istitût di Ricercje Achil Telin, La Boghe, la Maracule e la Mari da Gnot)
Sin. bobò
Cfr. babau , boboròs , gjate marangule , mari de gnot , marangule