boghe2  /bò-/  bo|ghe  [BF]

  1. s.f. (loc.) ancje cun iniz. maiusc., figure imagjinarie che e fâs pôre ai fruts, che e puarte vie i fruts triscjcuant che un frutin al friçave, a ur disevin: "Se no tu duarmis a ven la Mari da Gnot ve!" O ancje: "E ven ben la Boghe a puartâti vie." (Popolâr - Istitût di Ricercje Achil Telin, La Boghe, la Maracule e la Mari da Gnot)
    Sin. bobò
    Cfr. babau , boboròs , gjate marangule , mari de gnot , marangule