bataion  /-òn/  ba|ta|ion  [AF, TS]

  1. s.m. milit. unitât tatiche di une armade, fate di combatents de stesse arme, in gjenar si le intint tant che componente de briade e formade di plui compagniis:  dopo finide la campagne di Grecie, la "Julia" e fo tornade a mandâ in Italie. Il bataion "Glemone" al fo imbarcjât su la nâf "Galilea" (Gianni Gregoricchio, Trê feminis)
    Var. batalion
  2. s.m. numar une vore grant, grande cuantitât:  panolis di sorturc come stadeis, / cocis, melons, piruçs, brugnui verdaçs, / codogns a bataion, ue plui che fueis (Pieri Çorut, Pronostic del 1824)
    Sin. esercit , rie , sdrume , grum , reziment
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl