sarpint  /-ìnt/  sar|pint  [AF, TS]

  1. s.m. zool. retil cun cuarp lunc cuviert di scais, cence çatis:  [pakistans e afghans] a àn une grande pôre dai madracs. Ogni magnute al è un berli, e al è dibant cjapâle in man e fâi viodi che no je une lipare. Là vie di lôr i sarpints a devin jessi un afâr seri (Igor Londero, Un blanc e un neri)
    Var. serpint
  2. s.m. piel cuinçade di chel animâl:  "Scarpes de sarpint, vestîts de vilût, siarpes de seda, merlets, bai, eco la zoventût dal dì de vuoi" (Ugo Piazza, Una ogni tant)
  3. s.m. (fig.) in comparazions o metaforis par dî une robe lungje e a volts:  sot un slavasson / di vampadis di soreli / par trois / di pantan e fadia / il sarpint da la caravana [di cicliscj dal Zîr di Italie] / scjavassa la bava / caligosa da la salida (Eralt Jus, W Coppi)
    Sin. magne1 , madrac
Proverbis:
  • cugnadis spadis, parincj sarpints
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl