pompîr
pom|pîr
[CO]
-
s.m.
cui che fâs part dal cuarp specializât tal studâ fûcs o tal intervignî in altris situazions di emergjence:
il camion dai pompîrs, cun dut l'armamentari dal mistîr: scjalis, pompis, manarins, palis, picons (Riedo Pup, La passare di Dedeà);
la machine cui doi becjârs e jere lade a sbati intune fracassine su la A4; scugnût clamâ i pompîrs a tirâ fûr ce che al restave (Checo Tam, Lunga e dritta correva la strada)
Sin. vigjil dal fûc
-
s.m.
(pop.)
sorenon dât a cui che al è di Comelians
Sin. orloi
, siôr
Cfr. comelianot