là di là    [AF]

  1. loc.av. di chê altre bande, ancje di un element sotintindût che si capìs dal contest:  Delchi, pitost sturnît, al veve passât il portoncin. Là di là si slargjave il curtilut, cul strop che sô sûr Elci e procurave, dibant, di tignî flurît (Gianni Gregoricchio, Delchi); e jere la vilie di Nadâl, gjo. In chê sere nissun traeve, ni nô ni i mucs là di là (Riedo Pup, L'armistizi dal '16); "Bisugne lassâ dut e scjampâ… Tu, Gjisute e Ricut, cjapait sù alc ce mangjâ e cuatri peçots e passait daurman il Tiliment. Si cjatarìn là di là" (Maria Forte, Dome la cjampanute di Sant Bortul)
    Sin. oltri , innà , inlà , plui inlà
    1. ta chel altri mont:  "Tu tu larâs sigûr in Paradîs; tu tu mi vegnarâs a dî, cimût che l'è là di là" (Dolfo Zorzut, Ancje el predi nol dovi vuarê savê di chei misteris); la justizie che e je là di là e je par ducj compagne (Alviero Negro, Lis çariesis pe mari di sant Pieri)
Components:
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl