jene
/jè-/
je|ne
[CO, TS]
-
s.f.
zool.
mamifar predadôr e mangjadôr di carognis dai gjenars Crocuta, Hyaena, Parahyaena, Proteles, che a vivin in Afriche e Asie sudocidentâl, cun morfologjie che si somee cun chê dai Canidis, ancje se no àn parintât cun lôr:
lis jenis e deventin matis pe cjar e massimamentri pai vues (Arturo Feruglio, La jene);
«Ma ben i elefants ju ai viodûts, grancj e grues, cun chel nâs... E po zebris, gazelis a centenârs, a miârs; e po jenis» (Meni Ucel, Nemâi)
-
s.f.
(fig.)
in metaforis e paragons, persone, in particolâr femine, triste, agressive:
e urle la belve. Esterine, par judâ chê jene di sô mari, si à fatis capitâ lis convulsions (Arturo Feruglio, Viaç a Vignesie);
jo o deventavi une jene e o cirivi di sgrifignâlu; lui mi blocave e mi tirave lis strecis (Gianni Gregoricchio, Trê feminis)
Cfr. belve
, bestie
, besteate
