intenerî in|te|ne|rî [CO]
-
v.tr.
fâ deventâ tenar, fâ pierdi durece:
intenerî la cere cul scjaldâle sul fûc (Giulio Andrea Pirona, Novo vocabolario friulano)
Sin. smolâ , dismolâ
Cfr. indolcî -
v.tr.
fâ pierdi rigôr, severitât, dificoltât e v.i.
Sin. smolâ , dismolâ
Cfr. indolcî- fâ nassi une sensazion di afiet o scuasi di comozion: chest so trat gjenerôs mi intenerì (Pieri Çorut, Il tratôr galantom)
