inmatî
in|ma|tî
[CO]
-
v.intr.
[BF]
(ancje fig., ancje iperb.)
deventâ mat:
no stâ a fâmi inmatî daûr chescj conts (Giulio Andrea Pirona, Novo vocabolario friulano)
-
v.tr.
fâ indurmidî
-
fâ lâ in svaniment o fâ pierdi la cundizion normâl di cussience
-
v.tr.
fâ pierdi sensibilitât a une part dal cuarp, massime impedint la circolazion o sbassant la temperadure:
il frêt che i jentrave jenfri i vistîts lu veve dut inmatît (Renzo Balzan, La femine dal cuintribandîr)
Sin. ingritulî
, imbramî
, gritulî
, indurmidî
, inçompedî
Cfr. infurmiâ
