ingjanadôr in|gja|na|dôr [CO]
-
adi., s.m.
che, cui che al ingjane, che al fâs crodi a chei altris robis che no son, massime par vê un vantaç personâl:
e àn rason che il mont ingjane, / che al è avonde ingjanadôr; / ancje me mi àn ingjanade, / come Gjude traditôr (Popolâr - Valentino Ostermann, E àn rason che il mont ingjane - Villotte friulane)
Sin. imbroion , imbroiele
Cfr. impostôr , bausâr
- l'ingjan al torne a cjase dal ingjanadôr