ingjanadôr  in|gja|na|dôr  [CO]

  1. adi., s.m. che, cui che al ingjane, che al fâs crodi a chei altris robis che no son, massime par vê un vantaç personâle àn rason che il mont ingjane, / che al è avonde ingjanadôr; / ancje me mi àn ingjanade, / come Gjude traditôr (Popolâr - Valentino Ostermann, E àn rason che il mont ingjane - Villotte friulane)
    Sin. imbroion , imbroiele
    Cfr. impostôr , bausâr
Proverbis:
  • l'ingjan al torne a cjase dal ingjanadôr
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl