inflorâ
in|flo|râ
[CO]
-
v.tr.
(ancje fig.)
furnî di flôrs, di rosis:
[la Primevere] ju prâts inflore (Toni Broili, Il lunari furlan cun diviars trucs par l'an 1846);
rosârs che e inflorin / balcons e mûrs (Domeni Zannier, La ancure te Natisse)
Sin. inrosâ
, inrositâ
-
fâ someâ biel alc che si dîs cun zontis, detais, bielis formis e v.i.:
no isal il poet chel che al inflore lis peraulis [...]? (Laurin Zuan Nardin, La gjaiute e je svolade vie)
Sin. infloretâ
Cfr. inflocâ
, ricamâ
