inrosâ in|ro|sâ [CO]
-
v.tr.
jemplâ di rosis:
Tavin al tacà i bûs, e i Clevis ju inrosarin e tor dal cjar a faserin une frascjade di bos (Dino Virgili, La aghe da pît la cleve)
Cfr. inflorâ , inrositâ- (fig.) furnî o jemplâ di robis bielis, buinis, in cas ancje imateriâls: jo us auguri che Dio us inrosi di ogni ben i dîs di chest gnûf an (Giuseppe Ferdinando del Torre, Il contadinel. Lunari par l'an 1874)