inrosâ  in|ro|sâ  [CO]

  1. v.tr. jemplâ di rosisTavin al tacà i bûs, e i Clevis ju inrosarin e tor dal cjar a faserin une frascjade di bos (Dino Virgili, La aghe da pît la cleve)
    Cfr. inflorâ , inrositâ
    1. (fig.) furnî o jemplâ di robis bielis, buinis, in cas ancje imateriâlsjo us auguri che Dio us inrosi di ogni ben i dîs di chest gnûf an (Giuseppe Ferdinando del Torre, Il contadinel. Lunari par l'an 1874)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl