infermitât  in|fer|mi|tât  [CO]

  1. s.f. cundizion di cui che nol è san, che al è malâtun vieli, muart dopo cinc agns di infermitât (Antoni Beline, Un Diu dai vîfs, no dai muarts)
    Sin. malatie
    1. singule afezion patologjichevan a la mode lis infermitâts / cun ducj cuancj i malâts; / ostruzions, mâi di gnarfs e convulsions / par segretis rasons (Pieri Çorut, La mode)
      Sin. malatie , mâl , patologjie
Proverbis:
  • cui che ti visite tes gnocis e no ta la infermitât nol è to amì par veretât
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl