infermitât in|fer|mi|tât [CO]
-
s.f.
cundizion di cui che nol è san, che al è malât:
un vieli, muart dopo cinc agns di infermitât (Antoni Beline, Un Diu dai vîfs, no dai muarts)
Sin. malatie-
singule afezion patologjiche:
van a la mode lis infermitâts / cun ducj cuancj i malâts; / ostruzions, mâi di gnarfs e convulsions / par segretis rasons (Pieri Çorut, La mode)
Sin. malatie , mâl , patologjie
-
singule afezion patologjiche:
van a la mode lis infermitâts / cun ducj cuancj i malâts; / ostruzions, mâi di gnarfs e convulsions / par segretis rasons (Pieri Çorut, La mode)
- cui che ti visite tes gnocis e no ta la infermitât nol è to amì par veretât