infelicitât  in|fe|li|ci|tât  [CO]

  1. s.f. cundizion e sensazion di mancjance totâl di felicitât, contentece, ligrietu sintis une feride mortâl, un sens di injustizie, di ribelion e di infelicitât che al po tramudâsi in aversion e ostilitât cun ducj e cun dut (Antoni Beline, La fabriche dai predis); tu tu mi crodis un om content, e ducj mi pensin tâl, ma se tu tu conossessis dut ce che mi tormente, la infelicitât che a è denti di me, tu cjaparessis poure (Elio Craighero, Timps e ricuarts)
    Cfr. disperazion , scontentece
  2. s.f. cualitât e cundizion di ce o di cui che al sfortunât, disgraciât
    Sin. sfortune , disfortune , disgracie
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl