infelicitât
in|fe|li|ci|tât
[CO]
-
s.f.
cundizion e sensazion di mancjance totâl di felicitât, contentece, ligrie:
tu sintis une feride mortâl, un sens di injustizie, di ribelion e di infelicitât che al po tramudâsi in aversion e ostilitât cun ducj e cun dut (Antoni Beline, La fabriche dai predis);
tu tu mi crodis un om content, e ducj mi pensin tâl, ma se tu tu conossessis dut ce che mi tormente, la infelicitât che a è denti di me, tu cjaparessis poure (Elio Craighero, Timps e ricuarts)
Cfr. disperazion
, scontentece
-
s.f.
cualitât e cundizion di ce o di cui che al sfortunât, disgraciât
Sin. sfortune
, disfortune
, disgracie