incolâ  in|co|lâ  [CO]

  1. v.tr. tacâ cu la cole:  sorpresis di podê taiâ, incolâ, colorâ (Roberta Melchior, Musicâl e operatîf)
    Sin. tacâ
  2. v.tr. (fig., iperb.) fâ stâ tacât:  gotis gruessis di ploie a tacavin a colâ […] e a incolavin la cjamese su la vite (Pieri Menis, Il burlaç)
    Sin. tacâ
    1. indreçâ in maniere fisse:  Taresie e incolà i siei voi al fi e il so cûr si sierà tune strente (Maria Forte, La tiere di Lansing)
      Sin. tacâ , inclaudâ
  3. v.tr. (ancje ass.) tratâ tiessûts cuntune soluzion di aghe e amit o altris sostancis che cuant che si suie ju lasse dûrs e in forme:  pontâ, lavâ, incolâ, sopressâ, lustrâ e co dut al jere a puest si puartave la robe ben distirade in dôs grandis cestis di vencjâr (Pieri Somede dai Marcs, La Madone dai siet dolôrs)
    Sin. inamidâ
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl