impaç  /-àç/  im|paç  [CO]

  1. s.m. fat, cundizion, situazion o azion che no plasin, che no lassin stâ cuiets, che a fasin fâ plui sfuarç, che si puedin calcolâ in mût negatîfal mi ven dit che tu sês confessât, / se al è vêr tu sês fûr di un grant impaç: / cumò sì, che lu Diaul si met il laç, / che un tant so cjâr amì lu à abandonât (Ermes di Colorêt, I, 66); la int lu ostacolave te corse, cualchidun i dave impaç (Giovanni Pillinini, L'ultim di Carnevâl)
    Sin. fastidi , intric
    Cfr. ostacul , impediment
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl