imboreçâsi  im|bo|re|çâ|si  [CO]

  1. v.pron.intr. fâsi cjapâ de ecitazionl'ostîr al cirive di cuietâju cu lis buinis, cence ofindiju, di pôre che si imboreçassin di plui e si metessin a rompi la robe (Carlo Sgorlon, Prime di sere); “E à di jessi dut un fûc, chê polzete!” Checo si imboreçave (Gianni Gregoricchio, Îr e doman)
    Sin. inflamâsi , impiâsi , piâsi , infogâsi , brusâ , imboreâsi , ecitâsi
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl