imbestialîsi  im|bes|ti|a|lî|si  [BF]

  1. v.pron.intr. deventâ bestiâl, pierdi caratars umans e someâsi cu lis bestiis
    Sin. imbesteâsi
  2. v.pron.intr. rabiâsi une vorema leve po il furôr cussì cressint, / che i feroçs combatents si imbestialivin (Zuan Josef Busiç, Zuan Batiste da la Puarte, La Eneide di Virgjili)
    Sin. lâ in bestie , imbesteâsi , imbilâsi , infuriâsi , imbissâsi
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl