imbesteâsi
im|bes|te|â|si
[CO]
-
v.pron.intr.
deventâ bestiâl, pierdi caratars umans e someâsi cu lis bestiis:
plui tu colis insot e plui tu bandonis la anime a slas che si buti vie e si imbestei te carognetât (Ivano Urli, Storie di Vera)
Sin. imbestialîsi
-
v.pron.intr.
rabiâsi une vore:
"Cjo, mi tegnistu par un pote? No stâ fâmi imbesteâ di plui [...]" (Ugo Pellis, Dôs cjacaris di Vencul - Prefazion a Instoriis e liendis furlanis)
Sin. lâ in bestie
, imbestialîsi
, imbilâsi
, infuriâsi
, imbissâsi
, inliparîsi