imbesteâsi  im|bes|te|â|si  [CO]

  1. v.pron.intr. deventâ bestiâl, pierdi caratars umans e someâsi cu lis bestiisplui tu colis insot e plui tu bandonis la anime a slas che si buti vie e si imbestei te carognetât (Ivano Urli, Storie di Vera)
    Sin. imbestialîsi
  2. v.pron.intr. rabiâsi une vore"Cjo, mi tegnistu par un pote? No stâ fâmi imbesteâ di plui [...]" (Ugo Pellis, Dôs cjacaris di Vencul - Prefazion a Instoriis e liendis furlanis)
    Sin. lâ in bestie , imbestialîsi , imbilâsi , infuriâsi , imbissâsi , inliparîsi
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl