griâ gri|â [CO]
-
v.intr.
dai grîs, fâ il lôr sun tipic:
un griâ infinît di grîs tune sere sul Nadison (Dino Virgili, Friûl di Istât)
Sin. grigriâ
Cfr. cjantâ , seghetâ- dai carûi, fâ sunsûr mangjant il len: un carûl al griave tal armâr, un moscjin di palût al businave tes orelis (Domeni Zannier, La crete che no vai)
- v.intr. fâ un sunsûr lunc e acût: tes orelis al restave inmò il griâ des ruedis su la glerie (Dino Virgili, La aghe da pît la cleve)