gnau
gnau
[CO]
-
fonosimb., s.m.
viers tipic dal gjat:
"Gnau, gnau!" al fâs un gjat "Dulà vâstu, gjalut?..." (Popolâr, Il gjalut puarteletaris - Ce fâstu?, IV, 3);
in chel a sint jê gnau gnau gnau: je la gjate che sgnaule (Dolfo Zorzut, La gjatute di mestri Nocent)
Var. gnao
, miau
, miao
Cfr. gnaulade
, sgnaulade
, gnauleç
, sgnauleç
-
s.m.
(fam.)
gjat
Sin. gjat
, tui
, tutui
, min
, muci
, mau
, mamau
-
s.m.
[BF, TS]
bot.com.
plante spinose de famee des Asteraciis, lat. sient. Cirsium eriophorum
Sin. gjate
, buralze
-
s.m.
[BF]
(set.)
scart dal râf o râf piçul
-
s.m.
(pop.)
sorenon di chei di Verzegnis:
[...] in chel di Milan, dulà che i siei gjenitôrs, gnaus di gjenerazions, a jerin lâts a vore (Patrizia Marsilli, Patrizia Marsilli)
Cfr. verzegnàs
