ghemars
/-è-/
ghe|mars
[CO]
-
inter.
esclamazion par comandâ di lâ vie, di lâ fûr, di movisi:
«Fûr, fûr, che al ven un burlaç! Ghemars a cjapâ sù modon» (Pieri Menis, Il burlaç);
“Sù, ghemars, môf chês cjarculis” i zigave daûr (Maria Forte, Cjase di Dalban)
Sin. vie
, fûr