furbizie /-bì-/ fur|bi|zi|e [BF]
-
s.f.
inteligjence svelte, sutile e doprade ancje in dam di chei altris:
"Voleiso che dôs feminis come nô, no sepin vê la furbizie cuntune peraule vuê, une doman, di meti fûr la cjacare!…" (Bruno Paolo Pellarini, L'anel striât)
Sin. astuzie , furbarie , furbetât , furbagjine -
s.f.
cjatade inteligjente e fine, par vê un vantaç ancje in dam di chei altris
Sin. astuzie , furbarie , furbade , furbetât , furbagjine
