fidât
fi|dât
[BF]
-
p.pass., adi.
viôt fidâ
, viôt fidâsi
-
adi.
di cdn., che si pues fidâsi di lui:
"Vô o savês miôr di me… la patrie e à bisugne di int fidade… Podìno stâ sigûrs di lui?…" (Pieri Menis, Sul agâr);
"[...] i darai une letare par racomandâlu a un gno amì fidât di Turin" (Alviero Negro, Int di masnade)
-
adi.
[BF]
che al à fede, fiducie, sperance fuarte in alc o in cdn.:
tra nô je la tô stele / che ti riduce al cûr; / fidât in jê, va pûr / al to distin (Pieri Corvat, A lis stelis)
Sin. fidançôs
, fidançât