fassut
/-ùt/
fa|ssut
[CO]
-
s.m.
(dimin.)
viôt fas
:
o ai un fassut di bastons di noglâr spelâts e sghirlissâts (Josef Marchet, Lis predicjis dal muini);
«Âtu… âtu fat dut?» i domandà indaûr il zovin zirantsi de sô bande a cjalâ il fassut di cjartis che chel atri al strenzeve intune man (Mario De Apollonia, Il timp par ledrôs)
-
s.m.
piçule fassine, piçule cuantitât di stecs dâts dongje e leâts insiemi, pal solit di brusâ:
scjariât che al ve Zuan dal Manç, un cjar di fassuts, menâts jù di Montenârs, devant la buteghe dal fornâr de Vile, siôr Toni lu compagnà, dopo, in cusine a mangjâ ne bocjade (Rinaldo Vidoni, Sence fonts);
e jere vignude jù di Samardencje cun doi fassuts su la schene e e lave a vendiju a Tarcint (Papin, Paîs)
Cfr. fassine
, fassete