fassut  /-ùt/  fa|ssut  [CO]

  1. s.m. (dimin.) viôt fas :  o ai un fassut di bastons di noglâr spelâts e sghirlissâts (Josef Marchet, Lis predicjis dal muini); «Âtu… âtu fat dut?» i domandà indaûr il zovin zirantsi de sô bande a cjalâ il fassut di cjartis che chel atri al strenzeve intune man (Mario De Apollonia, Il timp par ledrôs)
  2. s.m. piçule fassine, piçule cuantitât di stecs dâts dongje e leâts insiemi, pal solit di brusâ:  scjariât che al ve Zuan dal Manç, un cjar di fassuts, menâts jù di Montenârs, devant la buteghe dal fornâr de Vile, siôr Toni lu compagnà, dopo, in cusine a mangjâ ne bocjade (Rinaldo Vidoni, Sence fonts); e jere vignude jù di Samardencje cun doi fassuts su la schene e e lave a vendiju a Tarcint (Papin, Paîs)
    Cfr. fassine , fassete
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl