fassut  /-ùt/  fa|ssut  [CO]

  1. s.m. (dimin.) viôt fas o ai un fassut di bastons di noglâr spelâts e sghirlissâts (Josef Marchet, Lis predicjis dal muini); «Âtu… âtu fat dut?» i domandà indaûr il zovin zirantsi de sô bande a cjalâ il fassut di cjartis che chel atri al strenzeve intune man (Mario De Apollonia, Il timp par ledrôs)
  2. s.m. piçule fassine, piçule cuantitât di stecs dâts dongje e leâts insiemi, pal solit di brusâscjariât che al ve Zuan dal Manç, un cjar di fassuts, menâts jù di Montenârs, devant la buteghe dal fornâr de Vile, siôr Toni lu compagnà, dopo, in cusine a mangjâ ne bocjade (Rinaldo Vidoni, Sence fonts); e jere vignude jù di Samardencje cun doi fassuts su la schene e e lave a vendiju a Tarcint (Papin, Paîs)
    Cfr. fassine , fassete
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl