fachinâ fa|chi|nâ [CO]
- v.intr. fâ il fachin, puartâ robis che a pesin, soredut bagais o cjamis li di stazions, puarts, marcjâts e v.i.: par cjapâsi un franc, al veve lavorât tun magazen di vin a Tresesin, fachinant di un scûr a di chel altri (Pieri Menis, Chei di Muraie)
-
v.intr.
fâ fadie, lavorâ tant e cun fadie:
la mari dut il dì / fachina come un cjan / per un bocon di pan (Carlo Favetti, Cel'è la muart?)
Sin. sfadiâ , sflanchinâ , strussiâ , strussiâsi , flanchinâ