ergo /è-/ er|go [CO]
-
av., coniun.
(lat.)
par dâ un sens di consecuence logjiche:
cjâr siôr plevan, in cjase sô stoi ben; / l'è bon cûr, l'è bon jet, al è bon fen; / ergo mi fermarai / cu la mê servitût, cui miei cjavai (Pieri Çorut, La sagre dei amîs)
Sin. inalore , in sumis , par la cuâl , partant , cussì , si che duncje , alore , si che , cu la cuâl , duncje
