dovent  /-è-/  do|vent  []

  1. av. in chel lûcal è ben vêr, che in chist, a fo prudent / che al era umign, e feminis dovent (Eusebi Stele, La crudeltât, la tirania di Amôr); no vedêsu cu dovent cu si passa una roia e dovent cu lu passâ è sigûr, sicu sarès a dî dal vât, la aga cor imburida (Zuan Batiste Donât, Al signôr Nastâs Carp di Siest, amalât)
    Sin.
    Var. dovenci , dovenç , doventri
    Cfr. dulà
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl