divinacul /-à-/ di|vi|na|cul [BF]
-
s.m.
cui che al predîs o al cîr di predî l'avignî:
i divinacui a interoghin lis stelis par cognossi l'avignî de umanitât (Sergio Cecotti, Un strolic pal tierç milenari)
Sin. induvin , induvinacul , induvinadôr
