dispatussât  dis|pa|tu|ssât  [CO]

  1. p.pass., adi. viôt dispatussâ , viôt dispatussâsi
  2. adi. (ancje fig.) cressût, madûr, bon di rangjâsi di bessôl«Stiefin al à dibot disenûf agns, al è zaromai dispatussât e al à biel che imparât a rangjâsi di bessôl» (Mario De Apollonia, Il timp par ledrôs); Reno al veve un pâr di agns plui di Mirco, une vore plui dispatussât, usât ator cun so pari e bessôl (Alan Brusini, Par stradis lungjis)
    Sin. disclucît
    1. espert intun mistîr o intune ativitâta àn partecipât ai incuintris: zovins atôrs o che i plasarès fâ l'atôr, regjiscj o che i plasarès tentâ, scritôrs dispatussâts o in deventâ (Franco Marchetta, MateâriuM, belanç de prime rassegne di autôrs di teatri)
    2. inteligjent e espert avonde di no fâsi imbroiâmi pâr che i furlans - soredut chei plui dispatussâts - a crodedin une vore pôc intal Stât e intes Istituzions (Franc Fari, Il cjâf dai furlans)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl