dispatussât
dis|pa|tu|ssât
[CO]
-
p.pass., adi.
viôt dispatussâ
, viôt dispatussâsi
-
adi.
(ancje fig.)
cressût, madûr, bon di rangjâsi di bessôl:
«Stiefin al à dibot disenûf agns, al è zaromai dispatussât e al à biel che imparât a rangjâsi di bessôl» (Mario De Apollonia, Il timp par ledrôs);
Reno al veve un pâr di agns plui di Mirco, une vore plui dispatussât, usât ator cun so pari e bessôl (Alan Brusini, Par stradis lungjis)
Sin. disclucît
-
espert intun mistîr o intune ativitât:
a àn partecipât ai incuintris: zovins atôrs o che i plasarès fâ l'atôr, regjiscj o che i plasarès tentâ, scritôrs dispatussâts o in deventâ (Franco Marchetta, MateâriuM, belanç de prime rassegne di autôrs di teatri)
-
inteligjent e espert avonde di no fâsi imbroiâ:
mi pâr che i furlans - soredut chei plui dispatussâts - a crodedin une vore pôc intal Stât e intes Istituzions (Franc Fari, Il cjâf dai furlans)