disclucît dis|clu|cît [BF]
- p.pass., adi. viôt disclucî , viôt disclucîsi
-
adi.
(fig.)
di cdn., che al è vignût fûr de infanzie, che al à cjapât esperience
Sin. dispatussât - adi. (fig.) di alc, che nol è fis dal so puest normâl, che si môf, che al pindule, che al cole: un dint disclucît