disgubulâsi
dis|gu|bu|lâ|si
[BF, FÛ]
-
v.tr.
no rivâ plui a stâ sù, pleâsi e colâ jù:
[il mus] si disgubule, / si disfigure, / mi fâs paùre, / al mûr, al mûr, / ce crepecûr! (Toni Broili, Lunari furlan cun diviars trucs pal bisest 1848)
Cfr. sdrumâ
, sdrumâsi