disgardufât dis|gar|du|fât [BF]
- p.pass., adi. viôt disgardufâ , viôt disgardufâsi
-
adi.
di cjavei, pêi, plumis e v.i., pôc in ordin:
al cjol sù cun duti dôs li mans pluvin e gji lu bute sun chei cjavei disgardufâts (Dolfo Zorzut, El Signôr al cjastie i poltrons)
Sin. dispetenât , sgardufât- di cdn., che al à i cjavei pôc in ordin, o di une bestie, che e à il pêl o lis plumis in disordin
-
adi.
(fig.)
di idee, pinsîr, discors e v.i., caraterizât di pôc ordin, di confusion
Sin. ingredeât , sgardufât