disfredôr dis|fre|dôr [BF]
-
s.m.
malstâ che al ven in reazion al fat di vê cjapât frêt, cun sierament di nâs, stranudadis e in cualchi câs mâl di cuel, tos o ancje fiere:
ros in muse, i cjavei impirâts, imbambinît de fiere, grucj e plen di tos o cjariât di disfredôr (Bepi Zampar, Canais di taviele)
Sin. rafredôr , sfredade , fredure , costipazion , sfredôr