disfredôr  dis|fre|dôr  [BF]

  1. s.m. malstâ che al ven in reazion al fat di vê cjapât frêt, cun sierament di nâs, stranudadis e in cualchi câs mâl di cuel, tos o ancje fiereros in muse, i cjavei impirâts, imbambinît de fiere, grucj e plen di tos o cjariât di disfredôr (Bepi Zampar, Canais di taviele)
    Sin. rafredôr , sfredade , fredure , costipazion , sfredôr
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl