disfigurâ dis|fi|gu|râ [CO]
-
v.tr.
mudâ l'aspiet, fâ vê un aspiet diviers dal normâl o di chel di prime, soredut in piês:
Setimio si remenave e i dolôrs i disfiguravin la muse (Gianni Gregoricchio, Îr e doman)
Sin. sfigurâ , strassomeâ -
v.intr.
jessi di nivel, valôr, bielece e v.i. une vore plui bas a pet di alc altri o ancje in gjenerâl:
"Jo, no vuei disfigurâ!" (Anute Fabris, Jo e le pene)
Sin. fâ brute figure , parê mâl
