disabitât di|sa|bi|tât [CO]
-
adi.
di lûc, li che nol è nissun a stâ:
Celtics transalpins che a saressin vignûts dal 186 p. di C., par stradis mai cognossudis e mai praticadis, in numar di 20.000 armâts a implantâ une citât intun sît disabitât (Josef Marchet, Cuintristorie dal Friûl fin sot la Italie)
Sin. inabitât
Cfr. desert , bandonât , pustot