cuargnâl
cuar|gnâl
[CO, TS]
-
s.m.
bot.com.
arbossit de famee des Cornaciis, cun len une vore dûr, lat. sient. Cornus mas:
Cornassai al diven dal non di une plante, il "Cornus mas", al ven a stâi il cuargnâl (Agnul di Spere, Vildivar)
Sin. cuargnolâr
Var. corgnâl
-
marang.
len di chê plante, doprât par fâ bastons, manis, dincj di ristiel, sanis e v.i.:
cuntun len dûr, cuargnâl o rôl (Francesc Placerean, La nestre storie)
-
(meton.)
baston:
ma il marît vuê a buinore / la à onzude cul cuargnâl (Pieri Çorut, La ricete)
-
s.m.
(pop.)
sorenon di chei di Zui
Sin. cuargnul
, plaçarûl