cuç
cuç
[CO]
-
s.m.
cjasute o puest che al fâs di cove pal cjan:
a chel cjan i plâs masse di stâ tal so cuç (Giulio Andrea Pirona, Ercole Carletti, Giovanni Battista Corgnali, Il Nuovo Pirona)
Var. cuzo
-
inter.
esclamazion di comant dade al cjan, o in câs ancje a personis, di stâ bon e di metisi jù, di no fâ sunsûr
-
s.m.
(fig.)
jet o cjamare di durmî o puest che si pues calcolâ come une cove:
se zovenete tu la cjatarâs, / vorà, che fin mieç dì tu seis in cuç / cun jê (Ermes di Colorêt, I, 13);
scufe e scufons / si met induès, / e se podès / ancje i bragons. / Lade tel cuç / dute si strenç / intun glimuç (Pieri Çorut, La sfredulise)
Sin. cove
, côf
-
adi.
ancje ripetût, che al sta bon, cuiet, cidin:
jê ti da un tiron a la tindine rosse dal barcunut, impie el lusôr e si tire cuce cuce e si scrofe sul prin scjalin dal fogolâr (Dolfo Zorzut, La furlane)