claudin
/-ìn/
clau|din
[BF]
-
s.m.
(dimin.)
claut piçul
Sin. claudut
Cfr. claut
-
s.m.
[BF, TS]
micol.
fonc che al cres in grande cuantitât li di çocs, troncs muarts, lidrîs, che si pues mangjâ dopo bulît, stant che al à une sostance tossiche termolabile, lat. sient. Armillaria mellea
Sin. fonc di morâr
, fonc di çoc
, fonc di çocje
-
s.m.
[BF, TS]
bot.com.
(loc.)
plante di baraç cence spinis, cun rosis che si doprin par fâ la bire, lat. sient Humulus lupulus
Sin. urtiçon
, blaudin
, ufe
, cervese
-
gastr.
cime di chê plante, cjapade e mangjade in plui manieris, plui o mancul come i sparcs