centenâ
cen|te|nâ
[CO]
-
v.tr.
[TS]
cjalç.
(ancje ass.)
fâ une incision ad ôr des dalminis, o ancje fâ l'ôr di scarpis o scarpets, par imbrucjâ o cusî il scjapin
-
v.tr.
(fig.)
jessi ad ôr, ator ator:
si viodè a rivâ un cjap di çoris che intun lamp si poiarin sui grancj arbui che a centenavin il prât (Roberto Ongaro, Il pecjât di Mosè)
Sin. cerclâ
, cenzi
, cercenâ
, circondâ
, cenglâ
, torcenâ
-
v.tr., v.intr.
(fig.)
dal soreli, jessi une vore fuart, bati tant di fâ vignî mâl di cjâf o di sturnî:
il cjalt al faseve palombâ il forment e il soreli al centenave (Nin dai Nadâi, Vendemis)
Sin. incentenâ
, çocâ
-
ancje di altri element che nol sedi il soreli, vê l'efiet di sturnî:
il tananai di lamis cuintri lamis i centenave tal cjâf (Raffaele Serafini, Soreli jevât a mont)