circondâ
cir|con|dâ
[CO]
-
v.tr.
(ancje fig.)
cjapâ dentri intune struture o intune disposizion circolâr o che in ogni câs e je tor ator:
i cosacs a vevin circondât il stabil (Alan Brusini, Par stradis lungjis);
za un trop di adulatôrs mi circondave, / pronts a dâmi rason / in ogni bestiâl proposizion (Pieri Çorut, Adio sperancis mês!);
in considerazion dal ambient artistic che nus circonde […] (Arturo Feruglio, Viaç a Vignesie)
Sin. incerclâ
, cenzi
, centâ
, cenglâ
, cercenâ
-
v.tr.
[BF]
convinci cdn., cun pressions e cun bausiis, par che al fasi alc cuintri dal so interès o dal dirit, cun vuadagn di cui che lu convinç:
i siei parincj lu àn tant circondât parcè che al fasès vitalizi cun lôr (Giulio Andrea Pirona, Novo vocabolario friulano)
Sin. circuî