circondâ  cir|con|dâ  [CO]

  1. v.tr. (ancje fig.) cjapâ dentri intune struture o intune disposizion circolâr o che in ogni câs e je tor ator:  i cosacs a vevin circondât il stabil (Alan Brusini, Par stradis lungjis); za un trop di adulatôrs mi circondave, / pronts a dâmi rason / in ogni bestiâl proposizion (Pieri Çorut, Adio sperancis mês!); in considerazion dal ambient artistic che nus circonde […] (Arturo Feruglio, Viaç a Vignesie)
    Sin. incerclâ , cenzi , centâ , cenglâ , cercenâ
  2. v.tr. [BF] convinci cdn., cun pressions e cun bausiis, par che al fasi alc cuintri dal so interès o dal dirit, cun vuadagn di cui che lu convinç:  i siei parincj lu àn tant circondât parcè che al fasès vitalizi cun lôr (Giulio Andrea Pirona, Novo vocabolario friulano)
    Sin. circuî
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl